Sigrún að nálgast fertugt og enn ein afmælis-gjafa-vandræðin framundan. Ekki þýðir að gefa henni golfsett eins og sést á þessari glaðhlakkalegu mynd frá Stöðvarfirði. Maður er búinn að svitna yfir þessum árlegu tímamótum í 23 ár, þannig að það hlýtur að verða erfiðara með ári hverju að finna einhverja snilld handa þessari elsku. Hún reið reyndar á vaðið í 40 ára afmæli mínu og gaf mér eftirminnilega gönguferð í Fjörður með Fjörðungum og einhvernveginn fannst mér ekki vera hægt að finna eitthvað viðlíka. En samt sem áður var sú ferð það skemmitleg að mig langaði að reyna að endurtaka leikinn í svipuðum stíl. Árið 2006 vorum við á ferð um Austurland og ókum eins og túristar um hin ýmsu svæði og í þeirri ferð ókum við til Borgarfjarðar eystri skoðuðum staðinn. Kíktum á Hafnarhólmann, í Álfastein og stoppuðum í Fjarðarborg og fengum okkur kaffi. Þar tókum við tali vertana (mömmu Magna) og spurðum þau spjörunum úr um gönguleiðirnar sem eru þarna merktar um allt. Vakti þetta áhuga hjá okkur og vorum við harðákveðin í að koma þarna síðar og ganga um þessar slóðir.
Var það úr að ég hafði samband við Helga Má Arngríms-son og pantaði fjögurra daga ferð fyrir 10-15 manns um Víknaslóðir og gaf ég frúnni þessa ferð í 40 ára afmælisgjöf. Hugmyndin var svo að fylla hópinn með vinum og fjölskyldumeðlimum og búa til góðan og skemmtilegan hóp í þessa göngu. Í upphafi voru sex öruggir, Kristján og Guðbjörg (tengdó), og Bryndís og Kent. Nokkru síðar bættust Eva og Hófí, vinkona hennar, í hópinn. Illa gekk að fá fleiri með og var farið að fara um skipuleggjandann sem hélt að um skemmtilegan og góðan félagsskap væri að ræða. Að lokum bættust svo Kristjana og Björn, sem og Sverrir Geir og Dröfn, í hópinn. Þá voru komnir 12 frábærir ferðafélagar og orðið vel göngufært, hvað fjölda varðar.
Miklar áhyggjur höfðu verið af veðri, fyrir gönguna, og varla komið almennilegt sumar á Austurlandi fram að göngu. Væntanlega sýndi vefmyndavélin á Borgarfirði met heimsóknir seinustu daga fyrir
gönguna þar sem við kíktum ótt og títt á vélina til að kanna veðráttuna. Sem batnaði lítið við það. En hópurinn lét það ekki á sig fá og mætti galvaskur til göngunnar á sunnudagskvöldi. Byrjað var á að fá sér lamb í Fjarðarborg og svo hvöttu Guðbjörg og Kristján til ökuferðar yfir í Húsavík þar sem þau höfðu dvalið vikunni áður við skálavörslu. Var þetta hin besta kvöld ökuferð og Hvítserkur naut sín til fullnustu í kvöldblíðunni. Guðbjörgu og Kristjáni fannst eitthvað hafa dalað umgengnin um skálann og aðstöðuna síðan þau voru við störf og var helst á þeim að þau vildu taka til hendinni aftur, en létu samt þar við sitja. Gist var í svefnpokaplássi í skólanum við hlið Fjarðaborgar fyrstu tvær næturnar.
Á fyrsta göngudegi voru göngumenn ræstir kl 7.30 til morgunverðar. Nesti var smurt til göngunnar og var síðan haldið á bílum út Njarðvíkurskriður. Stoppað var við krossinn í skriðunum, sem talinn er að hafi verið þar frá 1306 og reistur til að vernda ferðamenn í skriðunum. En draugurinn Naddi er sagður hafa haldið þarna til og gert ferðafólki skráveifu. Það var svo Jón Bjarnason frá Gilsárbakka á Borgarfirði sem glímdi við Nadda og hafði betur og lét Naddi lítið á sér kræla eftir það.
Haldið var í göngu dagsins frá Vatnsskarði og einum bíl skutlað niður á neðra stæðið þar sem áætlað var að koma niður. Haldið var sem leið lá upp á Geldingafell og notið útsýnisins þar, sem var gott þennan dag. sást vel til Herðubreiðar, Snæfells og norður á Langanes. Dyrfjöllin gnæfðu yfir, svört og hrikaleg. Haldið var áfram og komið við hjá stórum jaspis-hnullungi sem Hafþór sagði að eðalhópar fengju bara að sjá (segir það örugglega við alla !! ). Áfram var gengið þar til fór að glitta í urðina sjálfa. Lá hún í dalnum fyrir neðan okkur og fengum við mjög gott útsýni yfir þessa stórkostlegu náttúrusmíð. Gengum við svo niður í urðina, nokkuð bratta brekku og fengum að sjá þessa klettahnullunga sem hafa komið fram þarna undan ísaldarjökli. Stærðar grjóthnullungar, jökullituð lón inná milli, auk þess sem lítil jökulá
rennur þarna um undan jökli í Dyrfjöllum. Sannarlega ótrúleg veröld sem maður sér þarna. Gengum við inná milli dranganna og hvíldum svo aðeins á grasflöt í urðinni áður en við héldum niður í átt að veginum aftur. Komum við þangað eftir ca. 8 tíma göngu. Á þessari göngu hittum við annan hóp á vegum Ferðafélags Fljótdalshérðas sem í voru ca. 10 manns. Voru þau að ganga nánast sömu leiðir og við alla daga og áttum við eftir að hitta þau oft og kynnast kynlegum kvistum þar. Komum við til Borgarfjarðar aftur til að fá okkur kvöldverð og spila Trivial, þar sem konur voru á móti körlum. Á einhvern yfirnáttúrulegan hátt tókst konunum að vinna, hver hefði trúað því !
Annar dagur rann upp og ekki var útlitið gott. Rigning og rok, einhver hafði veður af því að þetta væru lokin á fellibylnum Berthu sem hafði angrað einhvern Ameríkanann undan ströndum USA. Hafþór Snjólfur kom til okkar í morgunmatnum og lagði til að við myndum bíða í ca. 1-2 tíma þar sem spáin hljóðaði upp á uppstyttu um hádegi. Við hlýddum þessu enda enginn ástæða til að láta regnberja sig að óþörfu. Lægt hafði töluvert um kl 10.30 og ákváðum við að leggja í hann þá. Klæddumst við regnfötunum og ákveðið var að fara Hofstrandaskarð í stað Brúnavíkurskarðs þar sem við höfðum misst næstum 2 tíma. Eftir stutta göngu stytti upp og fljótlega var komið hið besta veður sem gerði ekkert annað en batna það sem eftir var ferðar.
Gengum við um Brúnavík án þess þó að fara niður í víkina og um Súluskarð undir Súlutindi ofan Kjólsvíkur og þaðan niður í Breiðuvík. Skálinn í Breiðuvík vel búinn og aðstaðan öll góð. Sveittir og skítugir göngumenn ákváðu að skella sér í bað í bæjarlæknum. Reyndist það sumum þrautinni þyngri, því lækurinn var kaldur og hitastigið ekki aðlagðað að þeim sem uppaldir eru á háhitasvæði. Kent, Bjössi , Sverrir og ég skelltum okkur að lokum í lækinn. En Sverrir hafði vinninginn og maraði hálfur í vatninu eins og hin hornsílin þrátt fyrir kuldann. En hressandi var þetta og gott þegar þessu var lokið. Árni 
Áskelsson fararstjóri meðgöngu-hópsins skellti sér líka í lækinn og var lengi. Taldi þetta einungis vera spurningu um hugar-ástand (ekki allir sammála því) ! Í kvöldmat var soðin dýrindis kjötsúpa sem var vel þegin eftir göngu og kalt bað. Seinna um kvöldið var svo haldið niður í fjöru og hlaðinn bálköstur. Spilaði Hafþór undir og voru sungnir varðeldasöngvar. Þarna var líka kominn hinn gönguhópurinn og hristust hóparnir aðeins saman upp frá þessu.
Á þriðja degi tóku við þrír, ég, Sverrir og Kent, að okkur að taka til morgunmat gekk það vonum framar og eldaði Kent hafragraut að góðum dönskum sið. Þegar Guðbjörg kom niður tók hún að sjálfsögðu út matargerðina og eitthvað leist henni ekki á danska grautinn og spurði hátt og snjallt "hvort einhver vatnsskortur væri í þessu húsi". Að sjálfsögðu snögg fauk í danann og sagði hann konunni að hún gæti bara séð um þennan morgunmat sjálf. Þetta lagaðist nú samt allt þegar allir voru sæmilega vaknaðir. Þennan dag var gengið frá Breiðuvík um Kúabotna og stefnan sett á Gletting. Sameinuðumst við þennan dag hinum gönguhópnum þar sem ekki treystu sér allir til að ganga þennan dag úr þeim hópi. Á leið okkar komum við að klettaröð sem fararstjórarnir voru sammála um að væri Kerling og þeir sem vildu komast uppá eina slíka í ferðinni mættu drífa sig þangað. Ekki lét maður segja sér það tvisvar og var rokið af stað og með sömu staðfestu og í læknum var maður kominn upp á örskömmum tíma. Stuttu síðar kom svo Jón Sigmundsson upp, auk Sigrúnar og Hófíar. Við Jón vorum brattir með árangurinn enda ekki á hverjum degi sem næst að klífa Kerlingar. Þegar niður var komið voru fararstjórarnir eitthvað efins og töldu nú sennilegt að Kerlingin væri annarsstaðar og myndi þetta þá hugsanlega vera Karlinn. Varð okkur Jóni um og ó og tölum okkur hafa verið gabbaða uppá Karl. En staðan batnaði til muna fyrir Sigrúnu og Hófí. Áfram var haldið, sólin skein og hitinn að nálgast 20°c. Stoppuðum við í nestispásu undir Víðidalsfjalli, áður en haldið var á brattann uppá Gletting. Glettingur er drjúgt fjall, nánast jafnhátt Ingólfsfjalli (553 m) og var útsýnið frábært af fjallinu til allra átta.
Glettingsnesið með þessum landsfræga vita sem maður hefur svo oft heyrt nefndan í veður-fréttum en aldrei staðsett svona nákvæmlega. "Austurland að Glettingi". Hljómar kunnuglega ! Gengum við svo niður af fjallinu og niður í Kjólsvíkina. Í víkinni var bær sem fór í eyði 1938 og stendur hann alveg fram á sjávarkambinum. Lítið undirlendi er í víkinni og brattir hamrar í sjó þannig að mjög erfitt hefur verið með sjósókn á þessum stað. Niðri í fjörunni er aragrúi kristalla í fjörugrjótinu sem gefur þessum stað sérstaka mynd þegar nánar er skoðað. Í Kjólsvík var á 17. öld vinnukona sem átti barn í lausaleik sem faðirinn bar út. Voru þau dæmd á Alþingi, hún til refsingar en hann til dauða. Í þeirri ferð kom undir annað barn (enda ferðin löng í þá daga og lítið um tómstundir) og var þá vinnukonan dæmd til dauða eftir það. Væntanlega hefur henni verið drekkt í Drekkingarhyl í Öxará. Á leið okkar úr Kjólsvík fékk Jón Sigmunds þá flugu í höfðuðið að ganga upp brattann á Grenmó (fjallið milli Kjólsvíkur og Breiðuvíkur) og létum við Sverrir undan 
þrýstingi með að fylgja honum þessa leið. Heldur var bratt upp fjallið en útsýnið gott þegar upp var komið. Jón var ánægður með samferða-mennina og sýndi okkur Jöklasóley sem hann fann í urðinni, auk þess sem hann bauð upp á Prins póló á niðurleið hinum megin. Á niðurleið okkar sáum við hvar hinir göngumennirnir tíndust einn og einn niður slakkann fyrir neðan og vakti furðu okkar að aldrei kom neinn hópur. Síðar fengum við skýringu á þessu, þar sem Árni fararsjóri hafði sent alla göngumenn í hugleiðslugöngu heim að skála og ræsti menn af stað með vissu millibili. Áttu allir að nota gönguna til að hugleiða og drekka í sig náttúruna. Ekki áttu allir auðvelt með að einbeita sér og var Guðbjörg tengdamamma einna órólegust í göngunni. Hafði hún stöðugar áhyggjur af hinum göngumönnum, að þeir væru komnir og nálægt hver öðrum, eða væru ekki með hugann við gönguna. En hugleiðslan fór allavega fyrir ofan garð og neðan hjá Guðbjörgu sem hefði sannarlega þurft á hugleiðslunni að halda (nei, nei, bara grín) ! Þegar heima var komið var aftur tekið til við böðun og byrjuðu konurnar á því að fara í lækinn og fóru frekar létt með. Var það nú frekar erfitt fyrir undirritaðan að kyngja því þegar hann sá kvenpeninginn svamla í vatninu eins og ekkert væri. Ýmsir fleiri fóru í lækinn í þetta sinn og við fjórmenningar aftur og Kristján, tengdapabbi, nú með okkur. Sem betur fer þáðum við ekki sjampóið hans við þvottinn, því hann svoði sér vandlega upp úr dýru 
hárfroðunni hennar Guðbjargar sem hann makaði á sig allan og hélt að væri sápa ! Kemur bara næst, Kristján! En Bryndís tann-burstaði sig reyndar uppúr handáburði þegar hún setti "tannkrem" á burstann sinn í myrkrinu. Elduð var svo fínasta fiskisúpa í kvöldmat sem allir borðuðu með bestu lyst. Síðan var tekið til við "re-match" í Trivial. Var háð hatrömm barátta kynjanna og fór svo að konur sigruðu aftur á einhvern alveg óskiljanlegan hátt. Karlahópinn setti hljóðan við þessi úrslit og ljóst er að full þörf er á að endurtaka þennan leik og alls ekki fullreynt enn með úrslit. Árni og Hafþór sáu svo um spil á gítar og söng vel fram á kvöld og tóku kofagestir vel undir ( þeir sem ekki voru farnir að sofa).
Fjórði og síðasti dagur ferðarinnar rann upp og enn jókst hitinn. Skafheiðskýrt var um morguninn og hitinn um 18 °c, strax kl. 8. Gangan hófst uppúr kl. 9 og gengum við sem leið lá inn Breiðuvíkina, undir Hvítafjalli ,um Vatnstungur og inn á Víknaheiði. Ákveðið var að ganga með Ferðafélagshópnum þennan dag líka og var það einungis gaman fyrir alla aðila. Hitinn varð meiri og meiri þegar innar var komið og mældist 22°c þegar inn dalinn var komið. Gengum við fram á
fallegan foss í ánni og stakk ég hausnum undir bununa til að kælingar og til að koma bað-spírunum í hópnum í gang. Tókst það vonum framar, því einn reif sig þegar úr fötunum og skellti sér, á brókinni, í fossinn. Jón Sigmundsson reið sem sagt á vaðið og áttu menn eftir að baða sig vel í þessari göngu. Gengum við svo áfram þar til við komum að Gæsavötnum, en þar stoppuð um við og höfðum góða nestispásu. Vorum við þá norðan undir Hvítserk og settum svo stefnuna á Urðarhólavatn. Á þessari leið eru geysilega falleg fjöll og öll eru þau úr ljósu líparíti eða Flikrubergi (ljós lausamöl). Gefur þessi litur svæðinu einstakan ævintýrablæ sem finnst hvergi á Íslandi nema þá helst í Landmannalaugum. Þegar við komum að Urðarhólavatni, sem hefur þessa fallegu ljósbrúnu malarströnd, tóku sundgarparnir heldur betur við sér. Drifu þeir Bjössi, Sverrir, Jón og Vignir sig úr fötunum og skelltu sér til sunds syntu þeir dágóða sundspretti í ísköldu vatninu og létu kuldann lítið á sig fá. Enda var lofthitinn góður þegar uppúr var komið, sól og yfir 20°c hiti. Einnig demdi Árni fararsjóri sér útí og tók hring útí vatnið. Þetta vatn er alveg einstök perla og er djúpt sem gefur því bláan lit sem er í mótstöðu við ljósa litinn á berginu allt í kring. Héldum við áfram göngunni um Urðarhólana sem eru fallegar hraunhólamyndanir og fórum við fjótlega að ganga í norður út Borgarfjörðinn. 
Þar á leiðinni komum við að tjörn sem heitir Geirishóla-tjörn og var ekki að sökum að spyrja að menn rifu sig úr fötunu og skelltu sér til sunds aftur. Sverrir , Björn og Árni fóru allir útí. En núna brá svo við að Hófí skellti sér í tjörnina líka og dvaldi lengi. Synti hún um eins þetta væri fínasta sundlaug sem var nú alls ekki því hitinn mældist 18°c í tjörninni sem seint getur talist hlýtt. Allir sluppu þó við brunklukkubit og komust heilir upp, þó Björn hafi reynt að valda óskunda þegar hann hoppaði með tilhlaupi ofaní og nánast öll tjörnin varð brún af gruggi á augabragði. Góður stíll á Bjössa ! Gengum við svo áfram í gegnum bæjarhlaðið á Desjamýri og þaðan til Borgarfjarðar. Þegar við komum loks á malbik var fyrsti bíll sem við hittum Ingibjörg Sigmunds og Hreinn, úr Hveragerði, sem voru alveg steinhissa að hitta skítuga og illa til hafða Hvergerðinga á vappi þarna í "óbyggðum".
Lukum við göngunni og kvöddum Hafþór fararstjóra með lamba-steikarveislu í Fjarðarborg og þökkuðum Jóhönnu (mömmu Magna) fyrir okkur sem hafði sér okkur fyrir mat á meðan ferð okkar stóð.
Var þetta alveg stórkostleg ferð sem lengi verður í minnum höfð og ákvað veðrið heldur betur að leika við okkur seinustu 2 dagana. Ókum við svo sem leið lá inn á Egilsstaði þar sem við fórum í heita pottinn í sundlauginni, verulega langþráð og gott að komast í almennilegt "heitt" bað eftir ískalda fjallalækina. Gistum við svo á bændagistingunni á Eyjólfsstöðum þar sem við fengum sængur og rúm.
Eftir stendur frábær ferð með ferða-félögum sem hefðu ekki getað verið betri. Sannarlega væri gaman að endurtaka leikinn einhverntíman síðar, þegar allir hafa jafnað sig af hælsærum, blöðrum og kuldahrolli. Við Sigrún þökkum ferðafélögum okkar sérstaklega fyrir að gera þessa 40 ára afmælisferð jafn eftirminnilega og raun varð á.
Þökkum við skipuleggendum, Helga Má Arngrímssyni og fararstjóranum syni hans Hafþóri Snjólfi, þeirra þátt í allri skipulagningu og fræðslu um svæðið.
Valdimar H
Var það úr að ég hafði samband við Helga Má Arngríms-son og pantaði fjögurra daga ferð fyrir 10-15 manns um Víknaslóðir og gaf ég frúnni þessa ferð í 40 ára afmælisgjöf. Hugmyndin var svo að fylla hópinn með vinum og fjölskyldumeðlimum og búa til góðan og skemmtilegan hóp í þessa göngu. Í upphafi voru sex öruggir, Kristján og Guðbjörg (tengdó), og Bryndís og Kent. Nokkru síðar bættust Eva og Hófí, vinkona hennar, í hópinn. Illa gekk að fá fleiri með og var farið að fara um skipuleggjandann sem hélt að um skemmtilegan og góðan félagsskap væri að ræða. Að lokum bættust svo Kristjana og Björn, sem og Sverrir Geir og Dröfn, í hópinn. Þá voru komnir 12 frábærir ferðafélagar og orðið vel göngufært, hvað fjölda varðar. Miklar áhyggjur höfðu verið af veðri, fyrir gönguna, og varla komið almennilegt sumar á Austurlandi fram að göngu. Væntanlega sýndi vefmyndavélin á Borgarfirði met heimsóknir seinustu daga fyrir
gönguna þar sem við kíktum ótt og títt á vélina til að kanna veðráttuna. Sem batnaði lítið við það. En hópurinn lét það ekki á sig fá og mætti galvaskur til göngunnar á sunnudagskvöldi. Byrjað var á að fá sér lamb í Fjarðarborg og svo hvöttu Guðbjörg og Kristján til ökuferðar yfir í Húsavík þar sem þau höfðu dvalið vikunni áður við skálavörslu. Var þetta hin besta kvöld ökuferð og Hvítserkur naut sín til fullnustu í kvöldblíðunni. Guðbjörgu og Kristjáni fannst eitthvað hafa dalað umgengnin um skálann og aðstöðuna síðan þau voru við störf og var helst á þeim að þau vildu taka til hendinni aftur, en létu samt þar við sitja. Gist var í svefnpokaplássi í skólanum við hlið Fjarðaborgar fyrstu tvær næturnar.
Á fyrsta göngudegi voru göngumenn ræstir kl 7.30 til morgunverðar. Nesti var smurt til göngunnar og var síðan haldið á bílum út Njarðvíkurskriður. Stoppað var við krossinn í skriðunum, sem talinn er að hafi verið þar frá 1306 og reistur til að vernda ferðamenn í skriðunum. En draugurinn Naddi er sagður hafa haldið þarna til og gert ferðafólki skráveifu. Það var svo Jón Bjarnason frá Gilsárbakka á Borgarfirði sem glímdi við Nadda og hafði betur og lét Naddi lítið á sér kræla eftir það. Haldið var í göngu dagsins frá Vatnsskarði og einum bíl skutlað niður á neðra stæðið þar sem áætlað var að koma niður. Haldið var sem leið lá upp á Geldingafell og notið útsýnisins þar, sem var gott þennan dag. sást vel til Herðubreiðar, Snæfells og norður á Langanes. Dyrfjöllin gnæfðu yfir, svört og hrikaleg. Haldið var áfram og komið við hjá stórum jaspis-hnullungi sem Hafþór sagði að eðalhópar fengju bara að sjá (segir það örugglega við alla !! ). Áfram var gengið þar til fór að glitta í urðina sjálfa. Lá hún í dalnum fyrir neðan okkur og fengum við mjög gott útsýni yfir þessa stórkostlegu náttúrusmíð. Gengum við svo niður í urðina, nokkuð bratta brekku og fengum að sjá þessa klettahnullunga sem hafa komið fram þarna undan ísaldarjökli. Stærðar grjóthnullungar, jökullituð lón inná milli, auk þess sem lítil jökulá
rennur þarna um undan jökli í Dyrfjöllum. Sannarlega ótrúleg veröld sem maður sér þarna. Gengum við inná milli dranganna og hvíldum svo aðeins á grasflöt í urðinni áður en við héldum niður í átt að veginum aftur. Komum við þangað eftir ca. 8 tíma göngu. Á þessari göngu hittum við annan hóp á vegum Ferðafélags Fljótdalshérðas sem í voru ca. 10 manns. Voru þau að ganga nánast sömu leiðir og við alla daga og áttum við eftir að hitta þau oft og kynnast kynlegum kvistum þar. Komum við til Borgarfjarðar aftur til að fá okkur kvöldverð og spila Trivial, þar sem konur voru á móti körlum. Á einhvern yfirnáttúrulegan hátt tókst konunum að vinna, hver hefði trúað því !Annar dagur rann upp og ekki var útlitið gott. Rigning og rok, einhver hafði veður af því að þetta væru lokin á fellibylnum Berthu sem hafði angrað einhvern Ameríkanann undan ströndum USA. Hafþór Snjólfur kom til okkar í morgunmatnum og lagði til að við myndum bíða í ca. 1-2 tíma þar sem spáin hljóðaði upp á uppstyttu um hádegi. Við hlýddum þessu enda enginn ástæða til að láta regnberja sig að óþörfu. Lægt hafði töluvert um kl 10.30 og ákváðum við að leggja í hann þá. Klæddumst við regnfötunum og ákveðið var að fara Hofstrandaskarð í stað Brúnavíkurskarðs þar sem við höfðum misst næstum 2 tíma. Eftir stutta göngu stytti upp og fljótlega var komið hið besta veður sem gerði ekkert annað en batna það sem eftir var ferðar.
Gengum við um Brúnavík án þess þó að fara niður í víkina og um Súluskarð undir Súlutindi ofan Kjólsvíkur og þaðan niður í Breiðuvík. Skálinn í Breiðuvík vel búinn og aðstaðan öll góð. Sveittir og skítugir göngumenn ákváðu að skella sér í bað í bæjarlæknum. Reyndist það sumum þrautinni þyngri, því lækurinn var kaldur og hitastigið ekki aðlagðað að þeim sem uppaldir eru á háhitasvæði. Kent, Bjössi , Sverrir og ég skelltum okkur að lokum í lækinn. En Sverrir hafði vinninginn og maraði hálfur í vatninu eins og hin hornsílin þrátt fyrir kuldann. En hressandi var þetta og gott þegar þessu var lokið. Árni 
Áskelsson fararstjóri meðgöngu-hópsins skellti sér líka í lækinn og var lengi. Taldi þetta einungis vera spurningu um hugar-ástand (ekki allir sammála því) ! Í kvöldmat var soðin dýrindis kjötsúpa sem var vel þegin eftir göngu og kalt bað. Seinna um kvöldið var svo haldið niður í fjöru og hlaðinn bálköstur. Spilaði Hafþór undir og voru sungnir varðeldasöngvar. Þarna var líka kominn hinn gönguhópurinn og hristust hóparnir aðeins saman upp frá þessu.Á þriðja degi tóku við þrír, ég, Sverrir og Kent, að okkur að taka til morgunmat gekk það vonum framar og eldaði Kent hafragraut að góðum dönskum sið. Þegar Guðbjörg kom niður tók hún að sjálfsögðu út matargerðina og eitthvað leist henni ekki á danska grautinn og spurði hátt og snjallt "hvort einhver vatnsskortur væri í þessu húsi". Að sjálfsögðu snögg fauk í danann og sagði hann konunni að hún gæti bara séð um þennan morgunmat sjálf. Þetta lagaðist nú samt allt þegar allir voru sæmilega vaknaðir. Þennan dag var gengið frá Breiðuvík um Kúabotna og stefnan sett á Gletting. Sameinuðumst við þennan dag hinum gönguhópnum þar sem ekki treystu sér allir til að ganga þennan dag úr þeim hópi. Á leið okkar komum við að klettaröð sem fararstjórarnir voru sammála um að væri Kerling og þeir sem vildu komast uppá eina slíka í ferðinni mættu drífa sig þangað. Ekki lét maður segja sér það tvisvar og var rokið af stað og með sömu staðfestu og í læknum var maður kominn upp á örskömmum tíma. Stuttu síðar kom svo Jón Sigmundsson upp, auk Sigrúnar og Hófíar. Við Jón vorum brattir með árangurinn enda ekki á hverjum degi sem næst að klífa Kerlingar. Þegar niður var komið voru fararstjórarnir eitthvað efins og töldu nú sennilegt að Kerlingin væri annarsstaðar og myndi þetta þá hugsanlega vera Karlinn. Varð okkur Jóni um og ó og tölum okkur hafa verið gabbaða uppá Karl. En staðan batnaði til muna fyrir Sigrúnu og Hófí. Áfram var haldið, sólin skein og hitinn að nálgast 20°c. Stoppuðum við í nestispásu undir Víðidalsfjalli, áður en haldið var á brattann uppá Gletting. Glettingur er drjúgt fjall, nánast jafnhátt Ingólfsfjalli (553 m) og var útsýnið frábært af fjallinu til allra átta.
Glettingsnesið með þessum landsfræga vita sem maður hefur svo oft heyrt nefndan í veður-fréttum en aldrei staðsett svona nákvæmlega. "Austurland að Glettingi". Hljómar kunnuglega ! Gengum við svo niður af fjallinu og niður í Kjólsvíkina. Í víkinni var bær sem fór í eyði 1938 og stendur hann alveg fram á sjávarkambinum. Lítið undirlendi er í víkinni og brattir hamrar í sjó þannig að mjög erfitt hefur verið með sjósókn á þessum stað. Niðri í fjörunni er aragrúi kristalla í fjörugrjótinu sem gefur þessum stað sérstaka mynd þegar nánar er skoðað. Í Kjólsvík var á 17. öld vinnukona sem átti barn í lausaleik sem faðirinn bar út. Voru þau dæmd á Alþingi, hún til refsingar en hann til dauða. Í þeirri ferð kom undir annað barn (enda ferðin löng í þá daga og lítið um tómstundir) og var þá vinnukonan dæmd til dauða eftir það. Væntanlega hefur henni verið drekkt í Drekkingarhyl í Öxará. Á leið okkar úr Kjólsvík fékk Jón Sigmunds þá flugu í höfðuðið að ganga upp brattann á Grenmó (fjallið milli Kjólsvíkur og Breiðuvíkur) og létum við Sverrir undan 
þrýstingi með að fylgja honum þessa leið. Heldur var bratt upp fjallið en útsýnið gott þegar upp var komið. Jón var ánægður með samferða-mennina og sýndi okkur Jöklasóley sem hann fann í urðinni, auk þess sem hann bauð upp á Prins póló á niðurleið hinum megin. Á niðurleið okkar sáum við hvar hinir göngumennirnir tíndust einn og einn niður slakkann fyrir neðan og vakti furðu okkar að aldrei kom neinn hópur. Síðar fengum við skýringu á þessu, þar sem Árni fararsjóri hafði sent alla göngumenn í hugleiðslugöngu heim að skála og ræsti menn af stað með vissu millibili. Áttu allir að nota gönguna til að hugleiða og drekka í sig náttúruna. Ekki áttu allir auðvelt með að einbeita sér og var Guðbjörg tengdamamma einna órólegust í göngunni. Hafði hún stöðugar áhyggjur af hinum göngumönnum, að þeir væru komnir og nálægt hver öðrum, eða væru ekki með hugann við gönguna. En hugleiðslan fór allavega fyrir ofan garð og neðan hjá Guðbjörgu sem hefði sannarlega þurft á hugleiðslunni að halda (nei, nei, bara grín) ! Þegar heima var komið var aftur tekið til við böðun og byrjuðu konurnar á því að fara í lækinn og fóru frekar létt með. Var það nú frekar erfitt fyrir undirritaðan að kyngja því þegar hann sá kvenpeninginn svamla í vatninu eins og ekkert væri. Ýmsir fleiri fóru í lækinn í þetta sinn og við fjórmenningar aftur og Kristján, tengdapabbi, nú með okkur. Sem betur fer þáðum við ekki sjampóið hans við þvottinn, því hann svoði sér vandlega upp úr dýru 
hárfroðunni hennar Guðbjargar sem hann makaði á sig allan og hélt að væri sápa ! Kemur bara næst, Kristján! En Bryndís tann-burstaði sig reyndar uppúr handáburði þegar hún setti "tannkrem" á burstann sinn í myrkrinu. Elduð var svo fínasta fiskisúpa í kvöldmat sem allir borðuðu með bestu lyst. Síðan var tekið til við "re-match" í Trivial. Var háð hatrömm barátta kynjanna og fór svo að konur sigruðu aftur á einhvern alveg óskiljanlegan hátt. Karlahópinn setti hljóðan við þessi úrslit og ljóst er að full þörf er á að endurtaka þennan leik og alls ekki fullreynt enn með úrslit. Árni og Hafþór sáu svo um spil á gítar og söng vel fram á kvöld og tóku kofagestir vel undir ( þeir sem ekki voru farnir að sofa).Fjórði og síðasti dagur ferðarinnar rann upp og enn jókst hitinn. Skafheiðskýrt var um morguninn og hitinn um 18 °c, strax kl. 8. Gangan hófst uppúr kl. 9 og gengum við sem leið lá inn Breiðuvíkina, undir Hvítafjalli ,um Vatnstungur og inn á Víknaheiði. Ákveðið var að ganga með Ferðafélagshópnum þennan dag líka og var það einungis gaman fyrir alla aðila. Hitinn varð meiri og meiri þegar innar var komið og mældist 22°c þegar inn dalinn var komið. Gengum við fram á
fallegan foss í ánni og stakk ég hausnum undir bununa til að kælingar og til að koma bað-spírunum í hópnum í gang. Tókst það vonum framar, því einn reif sig þegar úr fötunum og skellti sér, á brókinni, í fossinn. Jón Sigmundsson reið sem sagt á vaðið og áttu menn eftir að baða sig vel í þessari göngu. Gengum við svo áfram þar til við komum að Gæsavötnum, en þar stoppuð um við og höfðum góða nestispásu. Vorum við þá norðan undir Hvítserk og settum svo stefnuna á Urðarhólavatn. Á þessari leið eru geysilega falleg fjöll og öll eru þau úr ljósu líparíti eða Flikrubergi (ljós lausamöl). Gefur þessi litur svæðinu einstakan ævintýrablæ sem finnst hvergi á Íslandi nema þá helst í Landmannalaugum. Þegar við komum að Urðarhólavatni, sem hefur þessa fallegu ljósbrúnu malarströnd, tóku sundgarparnir heldur betur við sér. Drifu þeir Bjössi, Sverrir, Jón og Vignir sig úr fötunum og skelltu sér til sunds syntu þeir dágóða sundspretti í ísköldu vatninu og létu kuldann lítið á sig fá. Enda var lofthitinn góður þegar uppúr var komið, sól og yfir 20°c hiti. Einnig demdi Árni fararsjóri sér útí og tók hring útí vatnið. Þetta vatn er alveg einstök perla og er djúpt sem gefur því bláan lit sem er í mótstöðu við ljósa litinn á berginu allt í kring. Héldum við áfram göngunni um Urðarhólana sem eru fallegar hraunhólamyndanir og fórum við fjótlega að ganga í norður út Borgarfjörðinn. 
Þar á leiðinni komum við að tjörn sem heitir Geirishóla-tjörn og var ekki að sökum að spyrja að menn rifu sig úr fötunu og skelltu sér til sunds aftur. Sverrir , Björn og Árni fóru allir útí. En núna brá svo við að Hófí skellti sér í tjörnina líka og dvaldi lengi. Synti hún um eins þetta væri fínasta sundlaug sem var nú alls ekki því hitinn mældist 18°c í tjörninni sem seint getur talist hlýtt. Allir sluppu þó við brunklukkubit og komust heilir upp, þó Björn hafi reynt að valda óskunda þegar hann hoppaði með tilhlaupi ofaní og nánast öll tjörnin varð brún af gruggi á augabragði. Góður stíll á Bjössa ! Gengum við svo áfram í gegnum bæjarhlaðið á Desjamýri og þaðan til Borgarfjarðar. Þegar við komum loks á malbik var fyrsti bíll sem við hittum Ingibjörg Sigmunds og Hreinn, úr Hveragerði, sem voru alveg steinhissa að hitta skítuga og illa til hafða Hvergerðinga á vappi þarna í "óbyggðum".
Lukum við göngunni og kvöddum Hafþór fararstjóra með lamba-steikarveislu í Fjarðarborg og þökkuðum Jóhönnu (mömmu Magna) fyrir okkur sem hafði sér okkur fyrir mat á meðan ferð okkar stóð.Var þetta alveg stórkostleg ferð sem lengi verður í minnum höfð og ákvað veðrið heldur betur að leika við okkur seinustu 2 dagana. Ókum við svo sem leið lá inn á Egilsstaði þar sem við fórum í heita pottinn í sundlauginni, verulega langþráð og gott að komast í almennilegt "heitt" bað eftir ískalda fjallalækina. Gistum við svo á bændagistingunni á Eyjólfsstöðum þar sem við fengum sængur og rúm.
Eftir stendur frábær ferð með ferða-félögum sem hefðu ekki getað verið betri. Sannarlega væri gaman að endurtaka leikinn einhverntíman síðar, þegar allir hafa jafnað sig af hælsærum, blöðrum og kuldahrolli. Við Sigrún þökkum ferðafélögum okkar sérstaklega fyrir að gera þessa 40 ára afmælisferð jafn eftirminnilega og raun varð á.Þökkum við skipuleggendum, Helga Má Arngrímssyni og fararstjóranum syni hans Hafþóri Snjólfi, þeirra þátt í allri skipulagningu og fræðslu um svæðið.
Valdimar H
